بيماري كرون (Crohn’s disease)
شرح بيماري
بيماري كرون عبارت است از يك بيماري التهابي ايلئوم (قسمت پاييني روده كوچك)، روده بزرگ و ساير نقاط دستگاه گوارش؛ و نيز التهاب گرههاي لنفاوي و پرده پوشاننده رودهها.
علايم شايع
درد شكمي همراه با دل پيچه خصوصاً پس از غذا. درد گاهي در قسمت پاييني شكم در سمت راست است كه با آپانديسيت ممكن است اشتباه شود.
كاهش اشتها و وزن
حساس بودن شكم به هنگام لمس؛ وجود توده شكمي كه شايد لمس شود.
گاهي اجابت مزاج خون آلود
عقبماندگي رشد در كودكان
علل
ناشناخته هستند. اين بيماري ميتواند با بروز عفونت باكتريايي تشديد شود.
عوامل تشديد كننده بيماري
سابقه آلرژي غذايي
سابقه خانوادگي بيماري كرون
شايد سيگار كشيدن هم يكي از عوامل خطر باشد.
پيشگيري
در حال حاضر نميتوان از آن پيشگيري به عمل آورد.
عواقب مورد انتظار
حملات معمولاً در اوايل 20 سالگي آغاز ميشوند و ممكن است براي سالها ادامه يابند. فواصل بين حملات از چند ماه تا چند سال متغير است. گاهي علايم فقط تنها يك يا دو بار بروز ميكنند و بعد از آن بيماري ناپديد ميشود.
اگر براي درمان شما به جراحي نياز پيدا شود، اين كار ممكن است وضعيت شما را بهبود ببخشد و پيشرفت بيماري را براي سالها به تعويق اندازد. اما بايد توجه داشته باشيد كه عليرغم انجام جراحي، عود بيماري شايع است.
اكثريت بيماران داراي يك زندگي طبيعي با كار، درآمد، بچه، و فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري كامل هستند؛ اما در كل، طول عمر كم ميشود.
عوارض احتمالي
پيدايش فيستول (مسير ارتباطي) بين روده و مثانه
افزايش استعداد ابتلا به سرطان ايلئوم
درد و التهاب مفاصل؛ التهاب چشم
انسداد روده
سوراخ شدن روده ملتهب
خونريزي و كمخوني
آبسه اطراف راست روده
كمبود ويتامين ب12
اختلالات كليوي
سوءتغذيه
درمان
اصول كلي
- امكان دارد اقدامات تشخيصي شامل موارد زير باشد: سيگموئيدوسكوپي يا كولونوسكوپي (اولي عبارت است از ديدن راست روده و قسمت پاييني روده بزرگ از داخل با وسيلهاي مخصوص كه سر آن منبع نور قرار دارد، و دومي عبارت است از ديدن داخل روده بزرگ با يك وسيله فيبرواپتيك انعطافپذير كه سر آن منبع نور قرار دارد)؛ عكسبرداري از روده كوچك و بزرگ با اشعه ايكس
- درمان با هدف بهبود علايم صورت ميگيرد.
- براي تخفيف علايم ميتوان از گرما استفاده كرد. براي اين كار گذاشتن بالشتكهاي گرمكننده يا كمپرس گرم روي شكم مناسب است.
- حمام آب گرم نيز ميتواند به كم كردن ناراحتي كمك كند.
- مراقب خونريزي به هنگام اجابت مزاج باشيد.
- هرگونه نمونه مشكوك را براي بررسي به آزمايشگاه ببريد.
- گاهي جراحي (ايلئوستومي) براي درآوردن ناحيه ملتهب روده انجام ميگيرد، اما درمان غيرجراحي ارجحيت دارد.
داروها
داروهاي ضددرد
داروهاي ضداسهال مكملهاي ويتاميني داروهاي ضدالتهاب و سركوبكننده ايمني آنتيبيوتيكها براي مبارزه با عفونت استروييد در موارد حاد
فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري
به هنگام حمله حاد بيماري، روي تحت يا صندلي استراحت كنيد. تنها براي توالت، حمام، يا خوردن از جا برخيزيد.
به هنگام فواصل بين حملات، فعاليت در زمان ابتلا به اين بيماري هاي خود را تا حدامكان از سر گيريد.
رژيم غذايي
معمولاً محدوديتي براي آن وجود ندارد.
كاهش مقدار چربي در رژيم غذايي ممكن است كمككننده باشد.
اگر آلرژي احتمالي به مواد غذايي داريد، شير، گندم، تخم مرغ، آجيل و ساير غذاهاي مشكوك را از رژيم غذايي حذف كنيد. هر كدام، خصوصاً شير، را براي مدت كوتاهي نخوريد، سپس پس از چند هفته مجدداً آن را امتحان كنيد.
اگر مشكل اسهال داريد، مقدار فيبر غذايي را كاهش دهيد.
درچه شرايطي بايد به پزشك مراجعه نمود؟
اگر شما يا يكي از اعضاي خانواده تان علايم بيماري كرون را داريد.
اگر اجابت مزاج شما سياه و قيري است يا در آن خون وجود دارد.
اگر شكم شما متورم شده است.
اگر درجه حرارت بدن بالاي 3/38 درجه سانتي گراد برود.
S: http://www.irteb.comراهنماي جامع روشهای درمانی بیماری کرون بصورت بیمار محور
در بيماري كرون واكنش التهابي قوي بوسيله بيش فعالي Tcell ها ىر سيستم گوارشی بوجود می آید. نتیجه این التهاب ظاهر شدن علایم بیماری کرون می باشد. در این مقاله با پاتوفیزیولوژی بیماری کرون، به همراه مداخلات فارماکولوژیک و غیر فارماکولوژیک که به بیماران جهت پیشگیری از تشدید بیماری و ایجاد بهبودی طولانی تر کمک می نماید مورد بحث قرار می گیرد.
کرون یک بیماری التهابی مزمن است که با التهاب غیرمداوم دیواره روده و برروی قسمتي از روده از دهان تا مقعد ایجاد می گردد که به صورت دوره ای و غالباً غیرقابل پیش بینی می باشد. علایم نامنظم و ماه ها و یا سالها دارای علایم و بهبودی می باشند. علایم عمومی شامل: دردهای کرامپی اسهال یا خونریزی احتمالی رکتال – تهوع – بی اشتهایی – کاهش وزن و خستگی می باشند.
در طول زمان، آسیب وارده توسط عامل التهاب، بیمار را در معرض خطر گسترش عوارض دودی و خارج روده ای شامل: انسداد، تنگی، فیشر، آبسه، فیستول، مگاکولون توکسیک، اختلال تغذیه و آنمی و همچنین، مشکلات پوستی و چشم و مشکلات مفصلی قرار می دهد. به دلیل اینکه کرون با اقدامات دارویی و جراحی، ریشه کن نمی شود استراتژیهای کنترل بیماری متمرکز در جهت ایجاد و حفظ بهبودی و پیشگیری از عوارض و به حداقل رساندن سمیت دارو درمانی و افزایش کیفیت سالهای زندگی است. تاثیر بیماری کرون برروی هر بیمار بسته به موقعیت و شدت و پاسخ بیمار به درمان های در دسترس متفاوت است. استراتژی های درمان شامل: دارو درمانی، محدودیت رژیم و درمانهای متغییر درمانهای متفاوت ممکن است به شکلی غیرقابل توضیح برای بعضی از بیماران موثر و برای بعضی غیر موثر باشد. یافتن درمان اختصاصی برای بیماری خاص غالباً می تواند براساس آزمون و خطا باشد. جهت پیش برد وضعیت بیمار پرستار باید از آخرین تحقیقات در مورد کنترل بیماری آگاهی داشته باشد. قبل از بحث درباره برنامه درمان پاتوفیزیولوژی بیماری بطور جامع تا حدی که مطالعات اجازه می دهد مورد بحث قرار می گیرد.
پاتوفیزیولوژی:
مطالعات انجام شده حاکی از اثر متقابل ژنتیک و پاسخ ایمنی ناقص و عوامل محیطی در ظاهر شدن علایم بیماری است. تحقیقات ژنتیک مشخص نموده که استعداد بیماری کرون برروی کروموزم های 16 (IBD1)، 12 (IBD2)، 6 (IBD3) و 14 (IBD4) وجود دارد. تحقیقات بیشتر نیازمند تشخیص تغییرات ژنتیک در سایر بیماران مبتلا و دارای موتاسیون می باشد. مطالعات همچنین باید ثابت کند که همه بیماران دارای این جهش، توسعه بیماری را تجربه خواهند نمود تا بدینوسیله نظریه دخالت عوامل غیر از ژنتیک در توسعه بیماری را اثبات نمایند. یکی از عوامل متغییر بیماری پاسخ موکوسی ناقص می باشد.
طی پاسخ ایمنی سلولی طبیعی Tcell ها پس از تشخیص یک عامل آنتی ژنی بیگانه به آن اتصال می یابند. Tcell های فعال شده که تکثیر یافته تبدیل به Tcell تاثیر گذار مي شوند که به یکی از سه شکل در آمده در حمله به آنتی ژن شرکت نمایند. T.helpar که باعث تحریک در پاسخ ایمنی بواسطه آنتی بادی می باشند دخالت محدودی در بیماری کرون دارند که در اینجا مورد بحث قرار نمی گیرند.
T.helpor 1، TN f Beta و اینترفرون گاما را ترشح می نماید که باعث تحریک Tcell سایتوتوکسیک که منجر به حمله و کشتن آنتی ژن و فعال شدن ماکروفاژ جهت رفع سایتوکین ها مواد زائد می شوند. بوسیله سلولهای T.help 1 تولید می شوند. همچنین سایر لکوسیتها در اینجا جهت تسهیل التهاب بکار گرفته می شوند. Tcell حافظه مدتهای طولانی پس از حذف آنتی ژن برای تشیخص و شروع یک پاسخ ایمنی سریع برای همان نوع آنتی ژن در بدن باقی می ماند. پس از رفع عامل آنتی ژنی سایتوکسین های تولید شده به وسیله Tcell های سایتوتوکسیک باعث ایجاد خودکشی سلولی در Tcellهای فعال شده، بدین نحو فرآیند التهابی پایان می یابد. در پاسخ موکوسی بیماری کرون یک آنتی در مجاری گوارشی (یک ویروس ناشناخته یا باکتری یا سلول جهش یافته دیواره روده) باعث بیش فعالی T.hlper ها و در نتیجه پاسخ ایمنی شدید می شود. آنچه باعث بدتر شدن بیماری می شود، در بیماری کرون Tcell ها نسبت به آپوپتوزیس مقاوم می باشند که این مساله مانع از خاتمه یافتن فرآیند التهابی می شود.
افزایش نفوذپذیری کاپیلری باعث انفیلتراسیون مداوم نوتروفیلها به ناحیه درگیر در مجاری گوارش می شود. محتویات لیزوزومی و اکسیداز نوتروفیلها باعث آسیب و اختلال بافت و سرانجام جایگزینی آن با بافت اسکار و در نتیجه علایم و عوارض بیماری می شود. هر چند مشخص نیست که واکنش ایمنی موکوسی به اندازه کافی توانایی ایجاد اختلال در بدن و یا روده را دارد یا نه؟ خلاصه یک تحقیق جالب ارتباط بین بیماری کرون و ارگانیسم های داخلی را تقویت می نماید.
* ناحیه ای از روده که دارای بیشتری تجمع باکتریایی است نواحی شایع بیماری کرون می باشند. تحقیقات نشان داده که تغییر موقت مسیر دفع باعث ایجاد علایم بهبود کرون در نواحی دیستال ناحیه شده و برقراری مجدد مسیر باعث از سرگیری علایم شده است. ناحیه التهاب در بیماری کرون بصورت تجربی هم جهت حرکت تخلیه مواد دفعی و به سمت نواحی غیر مبتلا بوده است واکنش ایمنی نسبت باکتریهای روده ای در بیمار کرون، احتمالاً بدلیل عدم تحمل فلور طبیعی روده می باشد.
* کلونیزاسیون با فلور باکتریایی نرمال برای بروز علایم بیماری در مطالعات حیوانی، مشخص شده است.
عوامل تشدید کننده کرون: عوامل محیطی به عنوان عوامل کمک کننده در پاتوفیزیولوژی کرون ثابت شده اند میزان بروز بیماری در جوامع شهری کشورهای پیشرفته بیشتر می باشد شاید به دلیل واکسیناسیون، بهسازی محیط، تغذیه بهداشت باعث مهار فعالیت کافی سیتم ایمنی موکوسی شدند. میزان بروز کرون در افراد سیگاری تقریباً 2 برابر افراد غیرسیگاری است.
مطالعات اخیر میزان برون بیشتر آن را نسبت به افراد غیرسیگاری نشان می دهد. براساس تحقیق گروهی از محققین ترک سیگار برای مدت بیشتر از یکسال باعث کاهش علایم بیماری به شکلی بسیار واضح شده است. داروهای ضدالتهاب غیراستروئید (مثل آسپرین، ایبوپروفن، ناپروکسن) باعث تشدید علایم بیماری می شوند هر چند که مکانیسم دقیق آن هنوز مشخص نیست ولی احتمال می رود که این مساله بدلیل مهار سنترپرومتاگلندین ها که باعث حفظ سلامت غشایی می باشند، مربوط باشد. هر چند که دوز پایین NSAID تاثیر نبستاً کمی بر فعالیت بیماری دارد. بدین طریق می توان به بیماران استفاده از استامینوفن را به جای NSAID برای کنترل درد توصیه نمود.
ارتباط بین فشار روحی و تشدید بیماری مورد بحث می باشد زیرا که مطالعات گسترده قادر به اثبات ارتباط بین این دو نمی باشد. هر چند بیماران مبتلا اغلب تشدید علایم در مواقع استرس زای زندگی ابراز می دارند مطالعات یکی از محققین ثابت نمود که علایم بیماری کرون طی یکسال پس از وقوع حادثه ای که برای بیمار استرس زا بوده است ظاهر شده اند. همچنین ارتباط واقعی بین پاسخ به استرس و ظهور علایم بیماری کرون گزارش شده است. بدلیل اینکه استرس به صورت فیزیولوژیک در بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن افزایش می یابد و همچنین به دلیل تاثیرات منفی استرس بر بدن اصولاً کاهش استرس یک روش خوب برای کنترل بیماری کرون و سایر بیماریهای مزمن می باشد.
مداخلات دارویی: در حال حاضر درمان دارویی اساس درمان بیماری کرون می باشد هر چند که مکانسیم اثر داروها به درستی مشخص نشده است دارو درمانی بیشتر در جهت تعدیل علایم بیماری می باشد.
زمانی که داروها تجویز می شوند مراقبین بهداشتی بیمار باید توجه نمایند که محل تاثیر گذاری دارو مجاری گوارش بیمار می باشد و بعلاوه دارو باید از همین طریق نیز جذب شود که همین امر ممکن است باعث عدم تاثیر دارو گردد. موارد قابل توجه دیگر شامل توجه به تاثیرات قبلی دارو و همچنین به حداقل رساندن سمیت داروها می باشد.
در ایالات متحده بیماران مبتلا به کرون خفیف تا متوسط معمولاً در شروع با دارو درمانی با حداقل درمان تهاجمی مخصوصاً آمینوسالیلات ها درمان می شوند. آمینوسالسیلات ها محتوی-5 استیل سالیک اسید، شامل سولفاسلازین و سالامین (آماکول، کاناسا، پنتاسا، رواسا) می باشند. این مواد باعث کاهش التهاب روده شده می توانند باعث بهبود علایم خفیف تا متوسط در 55-45% موارد شوند. در یکی از آخرین مطالعات، تاثیر بیشتر آمینوسالسیلات ها نسبتاً به پلاسبو ثابت شده است هر چند برخی از محققین ادعا می کنند این میزان تاثیر مربوط به زیاد گزارش کردن موارد مثبت و کم گزارش نمودن موارد منفی می باشد.
برای ایجاد بهبود سریع در موارد متوسط تا شدید، بیماری کورتیکواستروئیدهای رایج مثل پردنیزولون خوراکی یا در موارد شدید با جذب محدود گوارشی، استروئیدی وریدی (متیل پردینزولون یا هیدروکورتیزون) اصول درمان می باشند.
کورتیکواستروئیدها با سرکوب ایمنی باعث کاهش علایم التهابی روده در بیماری کرون می شوند. گرچه 84% درمان با کورتون باعث بهبود نسبی بیماری می شود عوارض جانبی مخرب آن شامل افزایش وزن سریع، گردی صورت، آکنه، کرامپ های عضلانی، توقف رشد، ادم اندام تحتانی، پوست براق، افزایش رشد مو، تاخیر در ترمیم زخم، دیابت مربوط به استروئید است که این موارد باعث محدود شدن درمان طولانی می گردند. پس از یکسال 40-30% بیماران علیرغم عدم عود بیماری نمی توانند کورتیکواستروئید را قطع نمایند. در بعضی از بیماران استفاده متناوب از کورتون و بادسونید مفید می باشد. ثابت شده است که بادسونید موثرتر از 5 استیل سالیک اسید می باشد و تاثیر کمتری نسبت به کورتونها در درمان موارد حاد بیماری دارد. مزیت استفاده از بادسونید این است که برخلاف کورتونهای معمولی 90% دارو از طریق کبد در مسیر اولیه متابولیزه می شود. در حقیقت 10-8 هفته پس از درمان یا بادسونید عوارض جانبی مربوط به کورتیکوستروئیدها به اندازه پلاسبو یکسان می باشد. یکی از معایب بادسونیدها علاوه بر تاثیر کم این است که جهت ایجاد و حفظ بهبودی دارو باید به مدت طولانی مصرف شود برای بیماران که در معرض خطر عوارض ناشی از مصرف طولانی کورتیکواستروئیدها قرار دارند استفاده از بادسونید ممکن است روش انتخابی بهتر باشد. ناراحتی ناشی از مصرف طولانی و همچنین در موارد بروز حاد بیماری و نیاز به ایجاد درمان سریع، استفاده از کورتیکواستروئید می تواند انتخاب بهتری باشد.
آنتی بیوتیکها مخصوصاً مترونیدازول سیپروفلوکسالین داروهای دیگری هستند که به طور گسترده ای جهت درمان کرون استفاده می شوند هر چند که مکانیسم اثر آنها دقیقاً مشخص نیست. به دلیل اینکه فلورباکتریایی روده احتمالاً در اتیولوژی بیماری دخیل می باشد، این احتمال می رود که آنتی بیوتیک ها ممکن است مستقیماً ایمنی مرکوسی را سرکوب نمایند. هر چند که آنتی بیوتیکها بطور وسیعی مورد استفاده قرار می گیرند شواهد و مدارک در مورد تاثیر گذاری آنها کافی نمی باشد. در یک مطالعه بهبود علایم در 70% بیماران با استفاده از آنتی بیوتیک و 60% کاهش علایم عمومی بیماری کرون و کاهش میانگین عود بیماری یک سال قبل از عود مشخص شده است. در مطالعه ای دیگر ثابت شده که تاثیر یک گرم سیپروفلوکساسین روزانه به اندازه 4 گرم مزالازین در درمان کرون خفیف تا متوسط موثر بوده است. همچنین مطالعات نشان می دهد که فقط 10% موارد وابستگی به استروئید پس از دوره 2 ساله درمان با آنتی بیوتیک باقی می ماند. طی مطالعات متعدد که در سال 2004 انجام شده مشخص گردید که اثرات آنتی بیوتیک کوتاه بوده تاثیرات ثابت ندارد. مزیت استفاده از آنتی بیوتیکها شامل اثرات جانبی کم تاثیر گسترده بالینی آن علیرغم بخش هایی که در مورد استفاده از آن وجود دارد است. عوارض شایع شامل تهوع، اسهال، عفونت قارچی می باشد هر چند که سیپروفلوکساسین عامل خطر مهمی برای پارگی تاندون می باشد.
معایب استفاده از آنتی بیوتیک شامل افزایش مقاومت باکتریایی در بیمارانی که پایبندی به رژیم درمانی ندارند است.
سرکوب کننده های ایمنی شامل آزاتیوپرین، آنتی متابولیتها (موکامتویورین) و متوتووکسات باعث تضعیف ایمنی و مهار فرآیند التهابی می شوند. مشخص شده که 6 مرکاپتوپرین و آزاتیوپرین در بهبود بیماری کرون موثر بوده باعث کاهش نیاز به کورتیکواستروئیدها می گردد. گر چه عوارض جانبی شامل تب پانکراتیت، عدم تحمل گوارشی و عفونت نیاز به استفاده مکرر، عدم ادامه درمان طولانی می باشد.
در یک تحقیق با تزریق هفتگی متوتروکسات بصورت عضلانی یکبار در هفته بهبودی و کاهش نیاز به کورتیکواستروئید ثابت شده است، همچنین میزان تاثیرات منفی نیز به شدت آزاتیوپرین و مرکاپتوپرین نبوده است.
جدیدترین درمان کرون استفاده از Infliximab يا ريميمكارد که یک آنتی بادی بلوک کننده سیستم تولید کننده TNF که یک سایتوکین پیش التهابی است می باشد. این دارو تاثیر بالایی در ایجاد و حفظ بهبودی در موارد کنترل نشده بیماری و کاهش موارد ایجاد فیستوال در بیماران دارد. به علاوه 90% موارد وابستگی کورتیکواستروئید توانایی کاهش تدریجی دوره کورتون را پس از یک بار انفوزیون وریدی این دارو و 54% موارد پس از دوبار استفاده دارو از استفاده مجدد دارو رهایی یافته اند. بدلیل موارد زیاد واکنش محل تزریق به دنبال تزریق Inflximab معمولاً این دارو تحت مراقبت دقیق در بیمارستان تزریق می شود. درمان مداوم با ایمونوسایرسیوتراپی درکاهش واکنش محل تزریق و تشکیل آنتی بادیهای مونونوکلئار می شود.
عوارض جانبی: شامل سردرد، آبسه، عفونت مجاری تنفس فوقانی خستگی می باشند.
روشهای غیردارویی:
علاوه بر درمانهای دارویی تعدادی از روشهای غیردارویی برای تقویت تاثیرات درمان دارویی و همچنین کنترل بیشتر برای بیماران وجود دارند. تغذیه از طریق لوله تغذیه یا گاستروستومی می تواند جهت ایجاد بهبودی در بیماران استفاده شود. هر چند این روش بطور گسترده در اروپا استفاده می شود ولی همچنان بر سر نتایج از این روش بحث وجود دارد. بررسی موارد ثبت شده نشان می دهد که استفاده از روش تغذیه بطور بارزی دارای تاثیرات کمتری نسبت به درمان کورتیکواستروئید یا درمان ترکیبی یا 6mp و سولفاسالازین برای ایجاد بهبودی در کرون می باشد گرچه در هشت مطالعه نشان داده که 80-50% بیماران بهبودی را در عرض 40 هفته پس از درمان تغذیه ای ای وسیع بدست آوردند.
بدلیل اینکه درمان تغذیه ای و پلاسبو دارای عوارض مشابهی بوده مقاومت آشکاری با عوارض جانبی مخرب کورتیکواستروئید دارند، می توان از این روش بیشتر برای اطفال و افرادی که دارای بیماری خفیف تا متوسط بوده نمی توانند عوارض جانبی دارو را تحمل نمایند مناسب می باشند. محدودیت در لذت بردن از تغذیه در تغذیه لوله ای و مقاومت بیماران در وارد کردن لوله باعث کاهش موارد استفاده از آنها شده است که جدیداً فرمول های جدید برای رفع این مشکل مطرح شده است. درمان با تغذیه روده ای ممکن است در ترکیب با رژیم دارویی جهت ایجاد بهبودی در بیمار طبق سلیقه بیمار و مراقبین وی انجام شود. اخیراً استفاده از پروبیوتیک ها توجه بسیاری را در درمان کرون جلب نموده است. بدلیل اینکه فلور باکتریایی روده در ایجاد بیماری کرون دخیل می باشند و همچنین مقاومت نسبت به آنتی بیوتیکها در حال افزایش می باشد پاسخ به درمان نیز متغییر می باشد. پروبیوتیک ها می توانند به عنوان یک عامل موثر در این زمینه مورد استفاده قرار گیرند.
پروبیوتیک ها شامل: لاکتوباسیل، بیفیدوباکتر و باکترهای دیگر میکروارگانیسمهایی که به صورت ایمن در روده جایگزین شده، باکتری های روده بوسیله آنتی بیوتیک ها کشته می شوند و بصورت رقابتی باعث مهار رشد باکتری های بیماری در مجاری گوارش می شوند. پروبیوتیک ها همچنین دارای تاثیر ضدالتهاب و کمک کننده به هضم بوده در مراحل بحران تغذیه ای به بیمار کمک می کنند.
مطالعات بیشتر نیز پروبیوتیک ها را به عنوان درمان ایمن و موثر ساده و ارزان برای بیماران کرون تضمین نموده است.
روغن ماهی که یک اسید چرب امگا3 است یک افزودنی ساده غذایی است که دارای اثرات ضدالتهاب و کاهش دهنده عود بیماری می باشد بعضی از بیماران علایم ناراحت کننده ای شامل نفخ و اسهال را گزارش نموده اند اما هر دو این علایم در طول مدت می توانند رفع شوند در یک مطالعه مشخص شده که در بیمارانی که روزانه 7/2 گرم روغن ماهی استفاده می کردند میزان عود بیماری پس از یکسال 41% بود که این میزان در بیمارانی که از روغن ماهی استفاده ننموده بودند 74% بود مطالعات اخیر تاثیر گذاری بیشتر این موارد را تایید می نمایند. هر چند غذاهای خاص به عنوان عامل ایجاد کننده کرون شناسایی نشده اند ولی غذاها می توانند باعث تشدید و تخفیف علایم بیماری شوند.
عموماً بیماران مبتلا به کرون باید از غذاهای کم باقیمانده (کم فیبر) استفاده نمایند به ویژه در استفاده از دانه، حبوبات، ذرت، چربی، ادویه جات، شیرین کننده های مصنوعی و فرآورده های لبنی احتیاط کامل داشته باشند. بیماران باید در رژیم غذایی خود از ویتامین و مواد معدنی کافی از قبیل آهن، کلسیم و اسیدفولیک بسته به وضعیت بیماری استفاده نمایند. بعضی مطالعات نشان داده که استفاده از 400-300 میکروگرم عصاره چای سبز که حاوی آنتی اکسیدان قوی است می تواند باعث کاهش خطر و تاثیرات خطرناک و بالقوه کارسینوژنیک مواد اکسید کننده که به دنبال التهاب در مجاری گوارشی ایجاد می شوند گردد. آنتی اکسیدان های قوی دیگر شامل شکلات تیره، دانه های سیاه و زنجبیل می باشند.
در نهایت چندین درمان گیاهی، اعتماد بیماران را پس از یک مطالعه جلب نمودند طبق یک مطالعه 50% بیماران از درمان گیاهی استفاده نمودند که بیشتر به دلیل عوارض جانبی غیر قابل تحمل و غیر موثر بودن درمان های دارویی بود.
گیاه پنجه گربه بدلیل اثرات ضدالتهابی و توانایی آنها برای کاهش چسبندگی باکتری ها دیواره روده شناخته شده می باشد. مطالعات مقدماتی پیشنهاد می نمایند که گیاه Salai gaggal به اندازه سولفاسالازین برای درمان کولیت اولسراتیو که بیماری التهابی وابسته به کرون می باشند موثر است. نوعی نارون و همچنین زردچوبه دارای آثار ضدالتهاب و آنتی اکسیدان می باشند و گیاه Fanv greek و گیاه Devils clow (پنجه شیطان) و تورمنتیل به عنوان یک آنتی اکسیدان قوی ثابت شده اند که متخصص گیاه درمانی ماهر می تواند در یافتن درمان مناسب و مشاوره کمک کننده خوبی باشد. استفاده از گیاه درمانی حتماً باید قبل از افزودن آن به رژیم درمانی با پزشک در میان گذاشته شود.
پیش گیری اولیه در درمان بیماری نیز جای تامل دارد چونکه بیماران مبتلا به کرون در معرض خطر بالایی برای ایجاد کانسر آنورکتال مخصوصاً در سنین جوانی می باشند، تشخیص زودرس و انجام درمان مناسب می توانند نتیجه خوبی را به همراه داشته باشد. انجام معاینات داخلی و همچنین بیوپسی توسط متخصصین داخلی برای آگاهی از ایجاد کانسر مخصوصاً در مراحل اولیه فیستول ضروری می باشد.
نتیجه: یک جزء ثابت در بررسی بیماری کرون توسط مراقبین بیمار مشخص نمودن همه متغیرهای درمانی، تشویق به تحقیق مستقل، پذیرش و اهمیت دادن به تمامی سئوالاتی که در مورد بیماری مطرح می گردد. بیمار باید بداند که مراقبین سلامت وی در حال حاضر چه کاری را برروی او انجام می دهند و یا در آینده چه روشی را در پیش خواهند گرفت و جهت به حداقل رساندن عوارض و همچنین تسریع در برنامه درمانی در مورد بیماران کودک و نوجوان باید آنها را تشویق به گزارش نمودن علایم کرد. بدلیل تماس طولانی پرستار با بیمار، مسئولیت وی اطمینان دادن به بیمار و آگاهی کردن او تشویق بیمار به بیان سئوالات و انجام تدابیر مناسب در جهت درمان بیماری کرون می باشد.
Gastro-entrology Nursing، 2007Gfrossman S. A comprehensive gvis to patient–focused Managments Strategies for crohn disease
